Home

02_06_2010 Αλληλέγγυο εμπόριο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΥ



Τίποτα;
Πώς το προφέρεις τόσο νικημένα
Εσύ που ανδραγάθησες στον πόλεμο
Κατά της βεβαιότητας

Κ. Δημουλά (Τα εύρετρα)

Πριν 2 χρόνια μια μικρή ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε μια προσπάθεια να στήσει ένα δίκτυο συλλογικοτήτων τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό, από παραγωγούς που αγωνίζονται ενάντια στους μεσάζοντες, στις πολυεθνικές, στην ανθρωποφάγο ανταγωνιστικότητα και τις ψυχοφθόρες σχέσεις της “ελεύθερης αγοράς”.
Έτσι, σε συνεργασία με το συνεταιρισμό “σπόρο” της Αθήνας και Libero Mondo της Ιταλίας, διακινεί καφέ από τους Τσιάπας του Μεξικού, Εκουαδόρ και Παραγουάη, τσάι από Ινδία, Βιετνάμ, Μάτε από την Βραζιλία κλπ.
Αλλά και προϊόντα από το συνεταιρισμό γυναικών Καράνου “Η Αγρότισσα”, προϊόντα από τον ΚΟΙΣΠΕ Χανίων, και προϊόντα που παράγουν οι έγκλειστοι των φυλακών Αγιάς.
Το Σάββατο βράδυ 29 Μαΐου, στο δρομάκι της Χατζημιχάλη Νταλιάνη τα μικρό μαγαζάκι έκανε εγκαίνια. Ένα πλήθος ανθρώπων κάθε ηλικίας είχε κατακλύσει το χώρο. Κι ας είχε η τηλεόραση την Eurovision, κι ας ιδρωκοπούσαν οι Κυρτσοπρετεντέρηδες να μας αναλύουν τα αίτια της κρίσης κι ας ρητόρευαν οι πολιτικοί για τις ευθύνες, την αυτοκάθαρση, τη διαφάνεια, τη δημοκρατία.
Και ας πασχίζουν οι οικονομολόγοι πίσω από τις κρύες οθόνες των υπολογιστών να υπολογίζουν, να εργάζονται και να απεργάζονται σχέδια... Τίποτα από όλα αυτά τα κίβδηλα δεν εμπόδισαν τους ανθρώπους να μαζευτούν, στο στενό δρομάκι, να κοιταχτούν στα μάτια, να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν την ομορφιά τους, την εξυπνάδα τους, το χιούμορ τους, σε μια βραδιά διακίνησης ανθρώπων, προϊόντων, ιδεών, σε μια βραδιά μοιράσματος. Και πώς να μην είναι τα “νοστιμότερα του κόσμου” τα κορόμηλα απ’ την κορομηλιά της, που μας έφερε και μας άφησε στο τραπεζάκι μας με την καρδιά της η Ζωή; Γιατί “νόστιμο” κατά πως μας λέει ο Όμηρος είναι της επιστροφής το φαγητό! Της επιστροφής στην πηγή, στην εστία. Έξω από την κατανάλωση, την υλοφροσύνη, την ταχύτητα, την απληστία, την αποθήκευση. Μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν χωρίς τις “αξίες της αγοράς”, χωρίς το κράτος, χωρίς τη συσσώρευση.
Μπορούν να ζήσουν με το μοίρασμα, τη συνεργασία, την ολιγάρκεια, την στροφή στο λίγο, στο αναγκαίο, στο χρειώδες.
Δυστυχώς όμως, ο άνθρωπος σήμερα, ο Homo Ecomomicus, έχει ιεροποιήσει την αγορά, την κατανάλωση, την ιδιοκτησία.
Όμως η Terra Verde είναι ένα πρακτικό παράδειγμα, ένα άλλο μοντέλο εμπορίου που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη το “αόρατο ρυθμιστικό χέρι” της αγοράς, αλλά την εμπιστοσύνη, την αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη, το μοίρασμα. Είναι ένας χώρος που παράγει και διακινεί ελπίδα.
Είναι ένας τρόπος ενός ηχηρού ναι σε μια ζωή με νόημα. Αλλά και μια έρευνα ανακάλυψης εναλλακτικών οικονομικών προτάσεων, πέρα από τις κανιβαλικές σχέσεις της σημερινής αγοράς.
Είναι όμως και ένα θερμοκήπιο ζύμωσης νέων προταγμάτων, πέρα από τις καταγγελτικές ρητορείες της σήμερον.
Ένας τρόπος όπου ο κοινωνικός αναβρασμός, ο θυμός, η απελπισία, η ανασφάλεια και ο φόβος, θα δομηθεί σε μια στρατηγική πρόταση εξουσίας, έξω από την σημερινή κλειστή πολιτική ελίτ, που παράγει πολιτική για τον εαυτό της, που χρεοκόπησε τη χώρα και κατάστρεψε ανθρώπινες υπάρξεις.
Η Tera Verde, το μικρό μαγαζάκι με τα μεγάλα όνειρα, είναι εκεί. Μας περιμένει. Για ένα άλλο δρόμο. Με νόημα, με γοητεία, με δύναμη και με ελπίδα.
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση